Red shoe diaries. Letterlijk.

Rode schoenen vallen op. Na de voorstelling van zaterdag is dat ondertussen heel duidelijk gebleken. Hoewel dat logisch kan lijken, had ik er nog niet eerder bij stilgestaan. Letterlijk. Want bij een rood jurkje passen rode schoenen en daarmee is de kous af, dacht ik. Ook dat laatste was tussen haakjes letterlijk te nemen, want nylons deden de stof van het jurkje onflatteus verrimpelen, waardoor ze weer naar de kast werden verbannen. Maar de schoenen waren blij dat ze wel mee mochten! En natuurlijk kon ik ze geen ongelijk geven. Want geef toe, voor een schoen bestaan er slechtere gelegenheden om zijn eerste stappen te zetten. Dat de draagster zich zelf in een kort moment van plankenkoorts een beetje levend aas voelde door al die plotse aandacht, weet zo’n schoen natuurlijk niet. 

Vijf dagen later moet het gezegd: ze konden het goed met elkaar vinden, mijn voeten en die nieuwe rode stappers. Ik vraag me nu al af welke avonturen ze nog allemaal tegemoet zullen treden, die schoenen met mijn voeten erin. Dat het alvast goed begon, doet me even stilstaan. Misschien moet ik er een keer een verhaal over schrijven. The Red Shoe Diaries heruitgevonden. Ahum…
Voor de oorspronkelijke tv-serie was ik te jong, maar de titel zou ik zeker niet hebben onthouden als hij niet zo goed klonk. Jake Winters nodigde vrouwen uit om hem brieven te sturen met hun persoonlijke verhalen over liefde, passie en verraad. Op die manier probeerde de arme man te doorgronden waarom zijn verloofde zelfmoord pleegde nadat ze een affaire had gehad met een schoenenverkoper die haar een paar rode schoenen met hoge hakken verkocht. 
Slik.
Ben ik blij dat ik de mijne online kocht!…